'Praten helpt, ook als het moeilijk is': dit is het verhaal van Nouhaila
29 januari 2026

Nouhaila is 17 jaar en doet een opleiding tot onderwijsassistente. Ze is al drie jaar coach van een jongensteam bij haar vereniging en een mentor binnen de Jeugdraad. Al sinds haar vijfde speelt ze zelf voetbal, en hoewel ze vroeger altijd scheidsrechter wilde worden, koos ze uiteindelijk voor coaching. In die rol wordt ze enorm gewaardeerd: de jongeren zien haar als een soort zus en kunnen goed met haar praten.
Ze beschrijft zichzelf als een neutraal persoon, iemand die niet snel haar gevoelens laat zien. Toch heeft ze zelf ook moeilijke momenten gekend. Toen haar oma een paar jaar geleden overleed, merkte ze dat ze daar niet over wilde praten. Haar prestaties op het veld gingen achteruit, en het was haar coach die het gesprek aanging: “Wat vind je leuk om te doen? Hoe gaat het met je?” Die gesprekken gaven haar vertrouwen. Haar coach voelde als een oom langs het veld en bood een veilige plek waar ze haar gevoelens kon delen. Langzaam durfde ze ook haar eigen problemen bij hem neer te leggen. Door de gesprekken kon ze het verlies van haar oma beter een plek geven.
Kortgeleden overleed deze coach echter plotseling na een kort ziekbed. “Het was erg heftig,” vertelt Nouhaila. “Het voelt weer zoals bij mijn oma.” De periode erna was zwaar. Soms was er een luchtig moment of een grapje, maar over het algemeen voelde alles grijs. Haar team wordt nu begeleid door drie andere coaches, die goed met hen kunnen praten, maar de band die ze had met haar overleden coach is onvervangbaar.
Zelf let Nouhaila altijd goed op de jongeren om haar heen. Iedereen kan bij haar terecht met hun problemen. Als coach van een jongensteam merkt ze dat het soms lastig is: de drempel is hoger, omdat ze zich niet snel kwetsbaar opstellen. Het valt haar vaak wel op wanneer het niet goed gaat met iemand uit het team. De jongens reageren anders en raken snel afgeleid. Ook zijn de prestaties op het veld soms wat minder goed. Ze begint meestal eenvoudig: “Hoe was je dag? Heb je goed geslapen?” Daarna deelt ze wat ze heeft opgemerkt en benadrukt dat haar deur altijd openstaat. Ze legt geen druk, maar biedt een veilige ruimte.



